Beverlly Hill's Schools

Cando o golpe de estado do 36 prosperou, os fascistas quixeron borrar sitematicamente calquera símbolo da existencia anterior da República. Nomes de rúas, estatuas e...por suposto, vidas humanas. A represión e carraxe chegou a tal nivel surrealista, que o presidente republicano Santiago Casares Quiroga foi borrado do Rexistro Civil da Coruña. Non querían que ficase constancia da súa existencia!! Iso para os que falan de Memoria Histórica.

Algo parecido semella querer facer o PijoPartido de Feijoo coa xestión do bipartito. Dá igual que fosen fallos ou acertos, todo debe ser purificado. Dá igual que, mesmo nestas desastrosas eleccións, o bipartido gañase en votos á Dereita. Non merecen que nada perdure, tal foi o seu pecado de atreverse a gobernar na finca dos de sempre.
Por desgracia, o bipartito si adoptou proxectos do Goberno de Fraga. Algúns, como a Cidade da Cultura, Sogama ou o Decreto do Galego, ían tan cargados de veleno que Feijoo e a súa falta de escrúpulos non tiveron reparo en empregar como bazas, a pesar de que foron xestados cando el era Conselleiro, non na época do bipartito.


O das Galescolas xa roza o ridículo. O PP criticounas dende a súa orixe de xeito brutal, sen saberse nunca moi ben por qué. Por fin, Feijoo acabou aclarando a dúbida: "no me gusta la bandera gallega en los mandilones de los niños". Outros membros do PartidoPijo foron máis explícitos: "las Galescolas están politizadas/ideologizadas".
Pois ben, á espera de que me expliquen qué significa iso, o que máis me choca é que ao final o goberno actual vai impulsar as Galescolas tal e como foron concebidas por Quintana. Os mesmos centros, o mesmo profesorado. Todo igual. Entón, seguen politizadas? Non! Porque cambia unha cousa. Mellor dito, dúas: o nome e o logo. Vese que toda comida de tarro demoníaca residía neses dous puntos. Así, en vez de Galescolas, chamaranse Escolas Infantís. E en vez de ter unha escola sorrinte coa bandeira galega, haberá unha galiña azul. E así, queridos nenos, convértese un proxecto demoníaco e pseudosoviético nun paradigma educativo de calidade.

Por suposto que este cambio non vai ser de balde, e pregúntome cómo casa este gasto estúpido na política de austeridade de Feijoo. Por certo, sigo a agardar as medidas contra a crise. Ata agora consistiron en botarlle a ZP as culpas que antes levaba Touriño. Tamén poderiamos falar da urticaria que lle provoca a Feijoo a NOSA bandeira. Pode que se pasase máis tempo no despacho e menos en Madrid se decatase de que alí ten unha. Pero iso é o de menos.

Fonte: Xornal.

Hai outro tema que está detrás de todo isto. A obsesión da Dereita con identificar todo o público co adoctrinamento político e ideolóxico. Isto non é novo: hai moito que en USA a propaganda da dereita fai pensar aos cidadáns que, por exemplo, se tivesen sanidade pública, un burócrata decidiría se deben ser curados ou non. Vamos, que ir ao hospital sería o máis parecido a un campo de traballos en Siberia na Rusia comunista. Detrás diso están, por suposto, os intereses de quen fan moitos cartos a costa de que non haxa sanidade universal.

Aquí tamén ocorre. Eu fiquei pampo cando un fachita me dixo un día que os que estudamos en colexos/instis públicos recibiramos adoctrinamento político do Estado. Que nos lavaran o cerebro! O mesmo di o PartidoPijo con respecto a Educación para la Ciudadanía.
Como lle fas entender a unha alma de cántaro que os meus profes son xente que aprobou unha oposición? E que a oposición máis corrupta da Deputación de Ourense é mil veces máis transparente que calquera contratación de empresa? No seu cole privado do Opus si que hai un señor con todo o dereito de contratarte ou non por levar pelo longo, por falar galego ou por non estar casado. Eu, na miña traxectoria escolar, tiven profes de todo tipo, como é lóxico. Dende reintegracionistas ata outro que nos dicía: "Qué razón tenía Franco! A los españoles no se os puede dejar solos!". No meu insti había un (imos dicir o seu nome: Ortega) que obrigaba aos alumnos a dicir "Viva España!". Eses eran os encargados de lavarnos o cerebro con teorías xudeo-masónicas??

Claro que isto non é estrano, porque é certo que cando a Dereita goberna, converte todos os medios públicos ao seu alcance en instrumentos do seu poder. Non hai máis que ver o que fixo Aznar con TVE, o que está a facer Esperanza Aguirre con Telemadrid e cos hospitais públicos madrileños, ou que fai Feijoo coa TVG, batindo o récord da hora para censurar un programa en menos de 15 días de mandato.

Lástima que non haxa unha Voz que denuncie estes feitos... Por se acaso, eu propoño un nome e un logo máis axeitados para as escoliñas de Feijoo.

Hipocresía e famosos mortos

Os famosos deberían ser inmortais. Chámense Juan Pablo II, Michael Jackson ou Dani Jarque, o empacho que sufrimos os mortais cando algún personaxe coñecido (con ou sen merecemento) palma é de traca. E o peor non é xa iso, senón o tono repetitivo e de regodeo morboso que teñen todas as informacións.

Eu síntoo por Jarque, igual que o sinto por calquera das moitas persoas que morren diariamente máis novas ou facendo traballos máis duros. Ou mesmo xenteo que si aportou grandes cousas á sociedade e morre sen que iso trascenda. Non é por oportunismo, pero cómpre recordar a merecida homenaxe de onte en Ferrol a Moncho Reboiras.

O que máis me molesta é a hipocresía que rodea a todo. Agora parece que Jarque fose o fillo de todos, pero en realidade a ninguén lle importa un carallo. Porque se a algún periodista ou responsable de deportes da administración lle interesase o máis mínimo, o que tería que preguntarse é cómo diaños están morrendo tantos rapaces novos e sans de xeito fulminante ano tras ano. Diso non fala ninguén. Puerta e Jarque están mortos, e De la Red probablemente non voltará a xogar. Moitos máis nomes hai, só en España, en categorías inferiores. Cóstame pensar que un tema que leva días en portada dos informativos non esperte a máis mínima suspicacia neste senso. Todos sabemos que os controis de dopaxe no fútbol (o deporte que move máis cartos) son unha montaxe. Cando nos despexarán a dúbida? Será que non interesa...como tantas outras cousas que habería que cambiar no fútbol pero os que mandan queren que sigan así.

Concertazo e penitencia

Encantado estou coa calidade dos vídeos que grabei no concerto de Bruce Springsteen e a E Street Band o pasado domingo. Quixen subir máis pero blogger é incapaz...
Moito menos contento estou coa tortura que hai que sufrir antes para cometer o pecado de ver en condicións un concerto polo que pagaches unha man de cartos. Fálase moito da mala organización do evento no Monte do Gozo. É falso: en realidade non había organización de ningún tipo. Bruce puido versionear Wellcome to the jungle porque viña ao pelo. A fin de contas, qué mellor lugar para unha boa penitencia que o Monte do Gozo?

Eu teño ben claro que non compensa ir a este tipo de macroconcertos. As miñas razóns tiven para ir a este, e recoñezo que o espectáculo foi sublime, pero difícil será que me anime a outra. A escea repítese tanto en Santiago como en Barcelona. Tes por un lado un grupo de fans incondicionais que levan días acampados e que controlan quén vai poder acceder á zona máis próxima ao escenario. Non son da organización, son fans (moitos deles guiris) que se autoorganizan. Por outro lado está a seguridade do artista, que só se preocupa de dar un reducido número de brazaletes a eses fans. Os outros 44.000 non lle importamos a ninguén.

Toca facer cola. Nas portas hai aspirantes a yonki con peto que non saben nada (e non deixan de repetilo) e que teñen como única misión impedir que entre a xente antes de tempo. Fóra é a selva. De primeiras fanse colas civilizadas. Pero cando estas comezan a ser quilométricas e o xentío se agolpa agroma o peor de cada un. Ante a nula organización, a xente opta por ser insolidaria. Colas "alternativas", honrados pais de familia colándose descaradamente... E os que levabamos 5 horas agardando como imbéciles temos que pelexarnos con medio mundo para que non se nos poñan moitos milleiros de persoas diante.

A diferencia do que ocorreu o pasado domingo é que dentro do recinto a cousa era aínda peor. Calquera que botase un avisual ao interior dase conta que no recinto do Monte do Gozo a duras penas collen os 30.000 que orixinalmente íamos estar. Non sei a quén se lle ocorreu vender 15.000 entradas máis e quen o consentiu, pero debería dar a cara. Se alí collían 45.000 persoas na miña habitación poden tocar os Rolling Stones. Nos tivemos relativa sorte. Moita xente con entrada ficou sen ver o concerto en condicións ou sen velo en absoluto. Lamentable. Por suposto, medidas de seguridade nulas. A cousa puido ser moito peor. Non sei cómo o vería Feijoo dende o palco VIP, pero que tome nota para o Xacobeo dende xa! Sempre pode contratar a Pérez Varela de novo, un home con experiencia dilatada nos macroeventos e cunha fonda cultura musical...



Sobre o concerto pouco que engadir. Non son un megafan de Springsteen pero recoñezo a forza de moitos dos seus temas e o seu estilo único. Tamén recoñezo que poucos teñen máis táboas no escenario. Polo demais, eu quero saber o que se mete ese home para pasar máis de 3 horas dándoo todo como un animal con 60 anos. Sexa o que sexa, vale o que custa.
A mín faime especial ilusión ver a Little Stevie Van Zandt no escenario, de lugarteniente do Boss. O Silvio da miña idolatrada Os Soprano é un guitarrista enorme e tamén ten moito conto, pero eu o prefiro coa súa pelucaza.

Cortinilla vs El Rei

Ola a todos. Primeiro de nada, desculpas polo amago desaparición #3 da historia de Enzoufado. Levo varias semanas ás presas para cumprir o prazo dun traballo. Agora espero reanudar a periodicidade habitual.

Pero vouno facer ao cutre: recurrindo ao copy paste. Hoxe e mañá publicarei dous contidos que atopei en sendos xornais e que me pareceron moi interesantes. O primeiro é unha entrevista da semana pasada a Iñaki Anasagasti en Público. Anasagasti, parlamentario do Congreso dos deputados polo PNV, aportou dúas cousas fundamentais a este Estado (como diría el):

1. Converteuse no símbolo do famoso peiteado de cortinilla, ou corte a lo Anasagasti. Consiste en tapar a calva deixando ben longos os pelos dos laterais da cabeza. É un peiteado moi interesante porque é a única maneira de ir peor que sendo simplemente calvo. Non só se sigue notando o cartón, senón que lle engades uns bonitos pegotes.

2. Converteuse tamén no azoute da Monarquía, sendo o político que máis veces e con máis claridade puxo enriba da mesa o seu rexeitamento á institución monárquica en xeral e ao Rei en particular. En especial, o trato de favor económico e mediático de que desfruta. Aquí vai a entrevista.

Durante casi 20 años de parlamentario en Madrid y como portavoz del PNV, Iñaki Anasagasti (Venezuela, 1947) es quizá el político que más ha alternado con el rey en actos oficiales. "Al menos seis al año", recuerda en su último libro, Una monarquía protegida por la censura (Ediciones FOCA), escrito por encargo de otra editorial que no se atrevió a publicarlo. Como el niño del cuento de Hans Christian Andersen, Anasagasti se atreve a decir en voz alta que el emperador está desnudo.

El cuento parece escrito por usted pensando en el rey.

Es uno de los tabúes de la democracia que nadie quiere abordar. No se puede hablar de algo tan importante como el jefe del Estado; hay una censura de hierro, un tratamiento hagiográfico propio de Irán, Corea o de países tercermundistas.

Dice que la monarquía está protegida por la censura, pero usted es libre de criticarla y un diariode reproducir sus criticas

Quizá la palabra censura tenía que ser sustituida por silencio. Pero censura hubo con la revista El Jueves y con las caricaturas de Deia a propósito del oso Mitrofán. Existe una censura encubierta.

¿Cómo es el rey?

Tiene una educación militar y es un hombre inculto. No valora la representación, pero tiene gestos de normalidad. Últimamente, he tenido una inmensa decepción con lo que ha hecho con Ibarretxe. En la inauguración de la biblioteca de Deusto, en febrero, estando con el lehendakari, Patxi López y Basagoiti, el rey le dijo a López: "A ver cuándo quitas a estos, que llevan mucho tiempo gobernando". Si el PNV lleva mucho tiempo es porque lo eligen democráticamente, mientras que al rey lo eligió el dictador.

¿Qué pesa más en la balanza de la monarquía, los aciertos o los errores?

El rey es una figura familiar después de 30 años sonriendo cada día en televisión. Me gustaría saber cómo sería si se hubiera informado sobre su vida privada, con sus distintas amantes, que las ha tenido; acerca de sus negocios privados, o sobre su papel de verdad en el 23 F. A veces me dicen: "¿Te gustaría que el presidente de la república fuera Aznar?". No, claro, pero se le podría quitar. Además, por qué no puede ocurrir aquí como en Italia, donde Berlusconi es un impresentable pero el presidente de la República es un académico, con una trayectoria democrática, que sabe de algo. Pero este señor, ¿de qué sabe?

¿Mejorarán las cosas con el príncipe?

Es una persona más culta, pero no me gusta nada Letizia. Es un personaje sobrevenido que está actuando de una manera incorrecta, porque se lo ha creído demasiado. En lugar de mantener cierta sencillez, todo lo contrario, mantiene una distancia superflua.

Las encuestas, sin embargo, valoran muy bien al rey.

Es normal, porque las encuestas del CIS están amañadas. Que nos dejen a nosotros hacer las preguntas. Además, hay un veto a criticar al rey; quien lo hace se convierte en un maldito o en un tipo raro.

¿Habrá una tercera República española?

Sería un signo de gran madurez. En los países europeos con monarquía, la figura del rey es decorativa. Aquí, la Constitución le atribuye un papel, por ejemplo, como jefe de las Fuerzas Armadas. Me irritó que en la guerra de Irak no dijera nada. Sobre la Ley de Memoria Histórica, tampoco. Nunca ha pedido perdón, y este señor se pasó 30 años al lado de un dictador sanguinario. Eso de que es el rey de todos los españoles no me lo creo, es un cuento chino.

¿La guerra de Irak fue punto de inflexión de su desafecto hacia la monarquía?

En una ocasión, yo estaba en con Felipe Alcaraz, que llevaba una pegatina de No a la guerra y el rey nos preguntó por ese lema; al explicárselo, nos dijo que era militar y que a él le gustaban las guerras. Le contesté que eso me parecía una barbaridad, y que, si le gustan, podía ir él o su hijo. Además, los grupos de la oposición pedimos verle, porque Aznar nos hurtaba el debate en el Parlamento, pero sólo atendió a Zapatero. Si la Constitución asegura que el rey hace la guerra y declara la paz y que está al frente de las Fuerzas Armadas, pero no tiene nada que opinar sobre Irak y dice que le gustan las guerras porque es un militar, me parece que es tan culpable como Aznar.

¿Resistiría la monarquía española las criticas que aguanta la británica?

No. Aquí no entendemos cómo los italianos pueden votar a Berlusconi. No quiero comparar al rey con Berlusconi, pero es lo más parecido que hay. El rey es uno de los más ricos a pesar de todo lo que se diga. Es el único que se ha subido su atribución con la crisis porque el resto, las Cortes y la gran Administración tiene la nómina congelada, pero él se ha subido el sueldo. Eso, en cualquier país, sería un escándalo. Aquí no. No hay debate; está protegido por el silencio y por eso la gente piensa que esto no tiene nada que ver con Berlusconi, pero tiene mucho que ver.

¿Quién fiscaliza las cuentas del rey?

Nadie. Es inadmisible que un jefe del Estado no responda ante nadie. Por lo menos, Franco respondía ante dios, este no. Que las cuentas de la casa real sean las mas opacas del mundo es increíble. Y luego, el protagonismo de la familia real, que no existe como tal en la Constitución, pero la gente se arrodilla ante ellos. Hay españoles que son simplemente imbéciles; yo no tengo cultura de vasallaje y no admito humillarme ante un señor que no ha sido elegido democráticamente.

Cando chamou vago profesional a Marichalar, Anasagasti non debía ter visto estas imaxes que confirman que o home se traballa as situacións

Bowie apagha o candil

Aquí temos ao señor David Bowie nos seus anos mozos, vestido de paxaro tolo gayer e cunha pinta a cabalo entre Bimba Bosé e a anorexia terminal. Chorradas de aspecto aparte, este temazo é un dos seus grandes éxitos, Starman:


Atendede aos minutos 1:20 e 3:00 especialmente.

Ok, se vos fixáchedes, nos minutos 1:20 e do 3:00 ao final hai un punteo de guitarra bastante básico que sirve de transición e final. A pregunta é sóavos de algo?? Exactamente! Bowie está apagando o candil! E se aínda non estades convencidos, voltade a eses minutos que sinalei da canción do inglés e tarareade por riba do punteo: apaga o candil, marica chus chus, apaga o candil que hai moita lus... ad infinitum.



Agora o de pelo vermello é King Africa. Nas pintas parécese, pero non no índice de masa corporal.

Plaxio? O camaleón do rock "inspirouse" na tradición popular galega? Pode que ficase o ritmo na súa cabeza logo de oirllo a un grupo de emigrantes polas rúas de Londres ou Manchester. Pode que sexa unha especie de melodía universal. O que non pode ser é que Bowie visitase Luar, porque hai moi poucas cousas que teñen máis anos que o programa de Gayoso, pero o bo de David é unha delas. A menos que viaxase no tempo, como facía o personaxe que o mesmo Bowie interpretou en Fire Walk with Me (David Lynch, 1992).

Polo pronto, aproveitando que está familiarizado coa tonada, sería boa idea que Bowie se viñese a Galicia no próximo Xacobeo, xa que nos deixou tirados no anterior. Aparte do concerto de turno, o de Brixton podería aproveitar para pasarse pola sala Dona Dana de Touro e marcarse un remix con Gayoso. Sería un momento estelar máis dos moitísimos que nos ten deparado este gran programa...